Toplumsal farkındalık yaratmayı amaçlayan Kelebek Etkisi Konuşmaları’nın bu haftaki konuğu ünlü oyuncu Gonca Vuslateri oldu. Geliri Çocuk İstismarı ile Mücadele Derneği’ne (UCİM) bağışlanan bu anlamlı etkinlikte Vuslateri; asker olma hayallerinden şiddet dolu bir evde geçen çocukluğuna kadar bilinmeyenlerini tüm samimiyetiyle paylaştı.
“Gürültülü Bir Evde, Şiddetin İçinde Büyüdüm”
Asker çocuğu olduğunu ve disiplinli ama bir o kadar da zorlu bir aile ortamında yetiştiğini belirten Vuslateri, çocukluk yıllarını şu sözlerle anlattı:
“Ben çok gürültülü bir evde büyüdüm. Asker çocuğuyum, annem ev hanımıydı. İkisi de çok okuyan bir karı kocaydı ama çok kavga ederlerdi. Şiddetin boyu oldukça yüksekti. Bu bir organizasyon meselesi. Mutluluğu, sevmeyi, problemleri organize ederek büyümüş biriyim. Benim serüvene dalış hikâyem biraz böyle oldu. Kendimi ifade edebileceğim en güzel ortam sanat oldu. Ailem, akmak istediğim yönle kavga eden bir aile değildi. 8-9 yaşlarındayken Bursa’da tiyatroya başladım. Aslında ben hep asker olmak istedim. Babam, dedem askerdi; ailede polisler, şehitler var. Çok fazla rol model vardı.”
Asker Olmak İsterken Sahneye Adım Attı
Ailesindeki polis ve asker rol modelleri nedeniyle küçükken en büyük hayalinin üniforma giymek olduğunu söyleyen oyuncu, sanat yolculuğunun 8-9 yaşlarında Bursa’da başladığını belirtti. Ailesinin sanata olan yönelimini desteklediğini ancak içindeki disiplin arayışının hep sürdüğünü ifade etti.
“Gerçekten Saptığımda Yönümü Kaybediyorum”
Sanatın kendisi için bir kaçış değil, bir kurtuluş olduğunu vurgulayan Gonca Vuslateri, hayat felsefesine dair çarpıcı açıklamalarda bulundu:
-
“Benim için sanat bir yangın merdiveniydi. Yanarak içinden geçtiğim bir yol oldu ama bana her zaman umut veren bir şeyden çok gerçeği taşıyan bir alan sundu. Ben her zaman umudu anlatan bir kadın değilim. Hayatta beni en çok tedavi eden şey gerçeğin kendisi oldu. Gerçekten bir adım saptığımda yönümü kaybediyorum.Ne umudu savunmak için kendimi travmatize ederim ne de mutluluk oyunu oynarım. Bundan başka bir umut düşünemiyorum. Gerçeği bilmek ve kabul etmek benim için en büyük umut.”
